κλειδούχος της παρενέργειας οδηγεί το πλήθος
τον ακολουθούν τυφλωμένοι από του προβολέα το φώς
ξεχνούν την αρετή και το ήθος
λέξεις φιμωμένες κι όλα αυτοσκοπός
κορμοστασιά, το ύφος της φαιδρά στολίζει
βήματα ακούγονται, πού οδεύει;
κόντρα στον άνεμο την πνοή μοιράζει
χίμαιρα που με ζήλο περιοδεύει
κορμιά που δίνονται στου χρόνου την φθορά
αποδέχονται την ψευδαίσθηση που τους κρατά
φυλάνε κειμήλιο την συμφορά
σαν ηρωίδα της αποτείνουν προσφορά
χαρισμένοι στ’ άδυτο του προκαθορισμένου
ατελείς ενώσεις τους ψιθύρους προσπερνούν
ισορροπία, φυλαγμένο μυστικό, του χρόνου
προστιθέμενες εμπειρίες, νέες ιδέες αφαιρούν
της ασχήμιας οι χαρακιές μ’ ευφροσύνη κι ευφορία θ’
απαλειφθούν
δυνάμεις αντίρροπες γεννιούνται μαζί
η επιβίωση κι η αυτοκαταστροφή
μέση οδός η αρμονία
των αθανάτων η αμβροσία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου