Ό Πάνας

Μονεμβασιάς μονοπάτι
κι όλα χύμα στο κύμα
δυνατή βροχή στον ήλιο
όλα τα ξεπλένει
όλα φωτισμένα
Κινούνται καυχώμενα
έχουν εξαγνιστεί και δίνονται
παρθένες την ώρα κοιτάνε
που θα δώσουν την ομορφιά;
την κρυμμένη τους.
Όλα προσπερνάνε την άνοιξη
βαίνουν ολοταχώς για το φθινόπωρο
Καρικατούρες μες τις σκιές της βροχής
δεσμεύονται για να κρατηθούν
Κι όμως κάπου υπάρχει το αύριο
Φαίνονται όλα τόσο ασήμαντα
μα καθένα την σημασία του.
Προσευχή στο απύθμενο βάθος
βυθός που παραφυλάει
αλλήθωρος
συνέχεια στο επαύριο
πρέπει να υπάρξει
αλλιώς χάθηκε και το σήμερα
κι όλα μάταια κι άσκοπα
Κάποιοι διηθούν την ύπαρξη
μα μόνο το σύνολο μετρά
πρέπει να βαδίσεις
να νικήσεις
Να περάσεις απέναντι
Τίποτε απόμακρο
τίποτα φτιαχτό
Όλα αγνά και ήμερα
Κάποιος βαδίζει σιμά σου
και τότε νοιώθεις την ανάσα
την ψυχή
Τότε τα νοιώθεις όλα
Το μοιραίο είμαστε εμείς
εμείς και το αύριο
Κι η αγάπη, ο έρωτας
όλα μια συναυλία
του απόκοσμου
Όλα οδηγούν εδώ
στην θάλασσα…..
όλα οδηγούν εδώ
στο συναίσθημα