κύκλοι στην άμμο

κάποτε ζητήσανε από το φώς
να’ ναι του φτωχού ο συνοδός
φορτισμένος μ’ ενέργεια για ζωή
και την ημέρα του στα τρία να διαιρεί

φορτώνει το βιός του κάθε αυγή
την εκούσια βέρα του νού του αφαιρεί
χωρίζει το τι απ’ το γιατί
αδειάζει την αιτία απ’ την αφορμή

ευτυχισμένες στιγμές στυλώνει η δημιουργία
περιεχόμενο στην λήκυθο εν αποσταξία
δύναμη ψυχής έρωτας ζωής, μεθύσι
χαμένη βαρύτητα το νόημα προσδιορίζει

αρμονικά περνούν μες το σκοτάδι οι ώρες
δεν αποσπούν την προσοχή των αισθήσεων οι μπόρες
και προσκαλούν την νόηση σ’ αρχαία ευωχία
συνειρμικά όλα θα βρεθούν παρέα με τα θεία

τι ονειρεύεσαι;
τι θέλεις να γευτείς;
πώς πορεύεσαι;
πώς το διεκδικείς;

τι μες το χάος σου οριοθετείς;

παρερμηνείες

Ορισμός

αρχή

χρόνος

σώμα

σκοπός

Τοκετός,

άφιξη νέας ζωής
παρουσία αναγκαία δίχως νόημα
ενέργεια διασφαλίζει την διαιώνιση

ποιος ο σκοπός; ποια η ανάγκη
λησμονήθηκε να γραφεί, αποσιωπήθηκε

χρηστική η πλάση, απαραίτητη
ποιος ο σκοπός, ποια η α ανάγκη
λησμονήθηκε να γραφεί,
αποσιωπήθηκε

επικέντρωση

ιδιοτέλεια

συμπαράσταση

ελευθερία

επικοινωνία

υπερφυσική ερμηνεία

ολόγραμμα ενός θεού,
αυτό λέέι η αλήθεια
πρόγραμμα, του από μηχανής θεού
κι αυτό είναι αλήθεια

εικόνα το δημιούργημα
κι ο χρόνος είναι έννοια
με αριθμούς που τους ξεχνά
στο διάστημα τον έλεγχο ζητά

άγνωστη η πράξη που θα δει
συμπίπτει η περιγραφή
αφέντης, δούλος αδιαφορεί
παιδί που είναι, αγνοεί

σχήμα στο άϋλο θα δώσει
με τις αισθήσεις του να το αντιληφθεί
κι όταν στα μέτρα τους το φέρει
το άδηλο μέσα του μπορεί ν’ αποδεχθεί

όλα ένα πρόγραμμα
τις λέξεις κλειδί του, πρέπει να βρω
όλα ένα όραμα
κι εγώ από δω πρέπει να βγω

υπερβατική ερμηνεία

κάπου ‘κει έξω είναι η αλήθεια
στ’ άστρα ψηλά
στ’ άλλα βουνά

βρέφη που στάλθηκαν σ’ άλλη πατρίδα
στον κύκλο σαν μπήκαν
αρχίζουν ξανά

τον κρίκο δεν θα ‘βρουν εδώ χαμηλά
παγγαία που κόπηκε
κρατά μυστικά

ο κύκλος πλησίασε κι
η μάνα ξερνά
επίγονοι γέρασαν
ξεχάσαν πολλά

εμείς η φυλή της καταστροφής
απόγονοι αυτών που αποφάσισαν
σε άλλο πλανήτη να αποικίσουν
την κόλαση που γκρέμισαν ν’ αφήσουν

μνήμες κυτταρικές που δεν σβήσαν
στους φιλοσόφους και στους προφήτες ξαναξυπνούν
σ’ όσους στον πόλεμο και πάλι υποκύψαν
υπάρχει κι ο παράδεισος να πουν

υποθετική ερμηνεία

κατακερματισμός της ύπαρξης
περνάνε το μήνυμα της επιβολής
φόβος αν γίνει ανώτερη μορφή
ίσως και πάλι να καταστραφή

δεδομένο η φύση και ως σκηνικό
το σώμα παρέχει ως κιβωτό
ο κατακλυσμός πνίγει την αμαρτία
τα χαρακτηριστικά όλων των ζώων δίνουν την απαρτία

εμείς και η γη, ένα γυαλί
χτυπήματα δίνουν βοή
ραγίζει, σπάει, δίνει την ύλη
λειώνει, ενώνει, δίνει ζωή

όλα στον κύκλο εγκλωβισμένα
πεθαίνουν, γεννιούνται, όλα είναι ένα
δεν σβήνουν μ’ αλλάζουν, είναι ο κανένας
αθάνατος μένει της γενιάς μόνο ένας

αυτός θα νικήσει, που δεν θα φθαρεί
αυτός θα νικήσει πού ‘χει την άδολη ψυχή
ελάχιστοι βλέπουν και δεν θ’ απορροφηθούν
θολό το τοπίο γι’ αυτούς που τους αρκούν

Ξυπνήματα

Χωρούν σε μια χούφτα θεού
την δύναμή τους αντλούν απ’ το κύμα
ξυπνούν μες την δύνη του νού
και τότε ξάφνου γεννιέται η ελπίδα

διφυείς υπάρξεις συγκροτούνται
που παντρεύουν μα δεν συγχωρούν
μελωδίες της ύλης τους καλούνε
υπακούουν μα ποτέ δεν ξεχνούν

αντιπαλότητες στην μέση του δρόμου
σταματάνε την λάβρα ροή
είναι η χθόνα η έδρα του πόνου
και η γαία που ζητά ν’ ανεβεί

την υπόγεια σπίθα η οίηση όταν πνίγει
πλανεμένων σοφών πανηγύρια θα στηθούν
οπαδούς σαγηνεύουν που ψάχνουν την Ήβη
που απ’ τ’ απόκρυφο νέκταρ θέλουν να πιουν

ζωγραφίζει η σπίθα, της μοίρας πινέλο
με το είναι της θέλει να ενωθεί
σε διαβάτη που ερμηνεύει όλα τα θέλω
συνεχίζει να βυσσοδομεί

παρατήρηση, γνώση των σωστών συμπερασμάτων
δυνατότητα σύνδεσης με το παρελθόν
εν δυνάμει όλα στον πυρήνα των κυττάρων
αν ζυγώσουν θα μεταστοιχειωθούν

ειδάλλως στον πολυδαίδαλο ιστό της Πανδώρας θα χαθούν

Λεύκαινον ύδωρ

Διπλώνουν τ’ απωθημένα τους σαν ασπρόρουχα νυφικά,
προίκα του θανάτου
κι αποκοιμιούνται ήσυχοι για το αύριο
Γηγενείς που τ’ αλλότριο ξορκίζουν
Κάπου ‘κει, ανάμεσά τους

Βρυχάται το χθές ως ξόανο της πραγματικότητας
Κανείς δεν χρωστάει
όλοι δοκιμάζουν
Αρίφνητοι φυλακισμένοι το κλειδί τους φυλάσσουν
Κάπου ‘κει, σιμά τους

Κοντά στο απειροελάχιστο διανθίζουν την διαμονή
Τουρίστες σε μια περγαμηνή κλεισμένοι
ιστορία
Κι ο βράχος εκεί!
βαρύτητα

Διαβάτες του κόσμους χαλαρώστε!
ενδώστε!
Κι η χθόνα δικιά μας είναι
Νοσταλγοί της λήθης, γρηγορείτε!
ενδυναμώστε!
Κι η γαία δικιά μας είναι
Κάπου εκεί……….

Αυγή μες στο σκοτάδι

αποκαλύπτεται η όλη αλήθεια
φαινόμενα εξηγούνται
κρυμμένα μέσα στην συνήθεια
αφέθηκαν για να βρεθούνε

κοσμογονία κι όλα υπάρχουν
χωμένα στ’ αμπάρια βαθιά
τον θαρραλέο περιμένουν
να τα μοιράσει στα παιδιά

κανόνια ρίχνουν ν’ ακουστούν
μα είναι ο θόρυβος πολύς
οι ψίθυροι μόνο επικρατούν
τ’ απόκρυφα υπάρξεις της σιωπής

καλούπια σπάνε και δεσμά
επίβουλα παραμύθια απομυθοποιούν
ο νούς ελεύθερα αν δεν πετά
κόσμοι χωρίζουν, φανατίζουν, χειραγωγούν

μαγγανοπήγαδο, μα όλα εδώ
κι ο λόγος αξίζει σαν πράξη θα γενεί
ενστάλαξη καθημερινή
αυτή θα φέρει την αλλαγή

στις σκιές ελλοχεύει η δύναμη
στο φώς περνά απαρατήρητη
μα για να υπάρξει σκιά χρειάζεται το φώς
αντιπερισπασμός

Δεσμός

χαλκεύουν την αδύναμη φλόγα
διασπούν τον σύνδεσμο του πυρός
κεντρίζουν τα ένστικτα στην μπόρα
της επικοινωνίας χάθηκε ο αρμός

πειραματόζωα στο εργαστήρι των νάνων
δίχως φευγιό ανάγουν την ισχύ
συμπαρασύρονται στον πόλεμο των άλλων
πίσω απ’ τα κάγκελα η αντίσταση είναι ισχνή

την εξουσία τους έχουν παραδώσει
σε μια φατρία που μοιράζει την σιωπή
την περιουσία τους έχουν προδώσει
σ’ ένα κυνήγι φαντασμάτων έχουν αφεθεί

στον εικονικό κόσμο των αριθμών περιπλεγμένοι
εύθραυστος ιστός τους συγκρατεί
χωρίζονται, ενώνονται μετανοιωμένοι
έκπτωτοι άγγελοι σε στείρα φυλακή

σ’ αυτόν τον λήθαργο γεννάνε τα παιδιά τους
τα γαλουχούν στους νόμους της σιωπής
σε μια επανάληψη που κόβει τα φτερά τους
ταξιδευτές που ρίζωσαν στα σύνορα της γης

κι έτσι το θαύμα τώρα περιμένουν
κάποιον θεό να τους λυπηθεί
κι ότι διαθέτουν απ’ αλλού το προσμένουν
ευγνωμονώντας του δεσμώτη την παροχή

εάλω φίλε
εάλω ο άνθρωπος

Παρατήρηση

Ανοιχτούς τους ορίζοντες
μόνο έτσι δεν θα νοιώσεις ποτέ εγκλωβισμένος
Αυτό τελικά είναι το ζητούμενο
Ο κύκλος είναι εγκλωβισμός
Πρέπει δηλαδή να ξεφύγεις από τον κύκλο
Η συνήθεια είναι κύκλος
Η παρέα είναι κύκλος
Οι δύο είναι;
Όχι οι δύο είναι ευθεία γραμμή, που όμως έχει κατεύθυνση
Κι ο ένας είναι σημείο που δεν απλώνεται

Αριστοκλής

μένει ο κόσμος γυμνός
δίχως την γνώση σαθρός
αρχίζει χτυπάει το κύτος
φταίχτης του ο Δούρειος Ίππος

ευπρόσιτος είναι ο σκοπός
παρήγορος μα και τυφλός
αν δεν του δοθεί ο μύθος
άκριτα λακτίζει με μίσος

στα ορμέφυτα αφέθηκε λειψός
σε μια αρένα που κρύβει το φώς
σαν ακατέργαστος πολύτιμος λίθος
ταυτίστηκε με το ανούσιο πλήθος

ακροσαπής βαδίζει μονάχος
αγρίμι συνάμα και βράχος
στημένοι κανόνες κι αυτός
αγράμματος και πάντα φτωχός

σε τίτλους κλειδώνει τον βίο
σε κλίκες προφυλάσσεται από το κρύο
ακόλουθος γίνεται σκαιός
με μόνο του όπλο ο φανατισμός

Αν θέλεις να δοξαστεί ο άριστος
να πάψει να είναι ευφάνταστος
στην χύτρα της επιβίωσης κινεί ο ατμός
μα η γεύση να είναι αυτοσκοπός

Τεχνίτες να κάνες σοφούς
και λόγιους πνευματικούς
σε μια κοινωνία ανθρώπων
θα έχεις πολίτες κι όχι αρρώστους

επίλογος

Διαχωρισμός

κινούμενη άμμος το παιχνίδι
μάχομαι να βγω από την δύνη
τα λάθη μ’ οδηγούν σε λάθος δρόμο
αντιπερισπασμοί παραπέμπουν σ’ άλλο τόπο

αφήνομαι στα κύματα μ’ εμπιστοσύνη
περιφρονώ τον βάρβαρο που στα ένστικτα αξία δίνει
γδύνω τον άσχετο ιερέα, το θείο ν’ αποκαταστήσω
κανείς δεν μου είπε τι να κάνω, τίποτα για να συνεχίσω

επικέντρωση, το ωφέλιμο, στον σκοπό το κέρδος
ιδιοτέλεια, το όφελος, της συνέχειας ο λόγος
συμπαράσταση, η οφειλή, δίχως βοήθεια να δοθεί
χρόνος, η βακτηρία, το πλέγμα για να μην χαθεί

τα σημάδια δίνονται κι εγώ πρέπει να τα ερμηνεύσω
ο Ορφέας γνώριζε μα εγώ μόνο υποθέτω.

Βουκορφές
Περνώντας τα σύννεφα βλέπεις ουρανό.
Ανεβαίνοντας στην κορυφή βλέπεις ορίζοντα.
Κάθε βουνοκορφή κι ένας νέος ορίζοντας.
Κάθε σύννεφο κι ένας νέος ουρανός.
Τίποτα δεν τελειώνει αν εσύ δεν το δεχτείς.
Περνάνε το μήνυμα της επιβολής κι εσύ το δέχεσαι.
Το αδύνατον γίνεται δυνατόν αν εσύ το πιστέψεις.
Πιστεύεις στους αγγέλους;

Αποκαλύπτομαι

κι εγώ η κιβωτός που το σήμερα κουβαλάει
τίποτε δεν είναι συμπαγές, το σύμπαν κυλάει
μονάχα η δομή της σάρκας μου έχει δοθεί
κι αυτή νοσεί
και δίνει βάρος στην ψυχή

πίσω απ’ τους κανόνες καλύπτομαι
και στην βαρύτητα της ουράς του κομήτη αφήνομαι

αναζητώ την άκρη του νήματος
ακολουθώ την μουσική που λάμνει
σ’ έναν ρυθμό που δείχνει αυτοσκοπός
μα δεν είναι κι όμως υπάρχει

κι η μοναδική μου στιγμή στην αιωνιότητα, χάνεται
ανυπάκουος ο χρόνος και βυθίζεται

κι εγώ ένας κόκκος άμμου που δίνεται
σε όλα, σε όλους, αφήνεται
την συμφορά απεύχεται
και στιγμές ευτυχίας ονειρεύεται

ένα ποτήρι νερό βλέπω τη ζωή
το πίνω, για να ξεδιψάσω
τίποτε άλλο
μόνο αυτό
κι αν είναι γλυφό αλήθεια;
από πηγή σε πηγή τρέχω
πίνω και ξαναπίνω,
κι όμως λιβασκώνω, ένα πράμα
άραγε πότε θα ξεδιψάσω;

τελικά τίποτα δεν κερδίζεται, μόνο χαρίζεται
κι αυτό τυχαία

χάνομαι φίλε, χάθηκα
στον λαβύρινθο του τίποτα
κι εσύ, άραγε, είσαι εδώ;

ορίζοντες

Πρόσφυγας

σύμφυτος, απόμεινε μονάχος
μες την σκέψη του διαλεύκανση οικτρή
είναι ο απόηχος του επερχόμενου θανάτου
σαν τον ήχο που δεν ξέρεις την πηγή

τον τρομάζει κι ας μην ξέρει το γιατί
τον ξαφνιάζει παρ’ ότι έχει δεί την αστραπή
μες τον ύπνο η απουσία τον προετοιμάζει
παρωχημένες αγκαλιές θ’ απαρνηθεί

χαραγμένα μονοπάτια ακολουθεί
διαχωρίζεται ο κόσμος ο μικτός
σε υψαύχενο γιοφύρι θα προσκολληθεί
δεν ανήκει πίσω, ούτε εμπρός

σαν Σμυρνιός που δεν γνώρισε την Σμύρνη
σαν Καυκάσιος που πρεσβύτερος του ‘χει πει
η ιστορία του γραμμένη σ’ ένα μαντίλι
σε μιά θλίψη δανεική θα κορεστεί

κι ο απόηχος και πάλι τον δαμάζει
στην χαρά του με φειδώ θ’ αφεθεί
επισκέπτης λαϊκής το προϊόν τους δοκιμάζει
αν αξίζει στο καλάθι του να

Απολύων

Πολεμοχαρής Άρης, έρωτας της δημιουργίας
συνθλίβει τα όνειρα που καίνε
εγκλωβίζει σε μάχες αλληλουχίας
στο παραλήρημα της εμπάθειας κλαίνε

στης πυγής το λίκνισμα τινάζεται η απάθεια
τα ορμέφυτα θα γίνουν η Αρχή
στην αποκαθήλωση του Είναι καλλιεργείται η αναισθησία
ένα ροβόλημα σε άγονη γραμμή

η μουσική την ψυχή χειραγωγεί
η ηδονή τον νου ποδηγετεί
κι ο χορός η αποπλάνηση και η εκτόνωση μαζί
η αποχαύνωση που προκαλούν καθοδηγεί

εθισμένοι σ’ έναν κύκλο εσωστρεφή
την λειτουργία όσων δόθηκαν πρωταρχικά αναιρούμαι
μα για να έρθουμε ασυναίσθητα με το μετά σε επαφή
θέλει απ’ την σαγήνη τους να ελευθερωθούμε

σ’ ένα πεδίο ζωτικό
γλεντούνε οι δυνάμεις
μέσα στο χώμα, μες το νερό
θ’ αναδυθούν οι υπάρξεις

Φαινόμενα εξουσίας

χορεύουν οι αισθήσεις το ταγκό της φαντασίας
στον σκοπό της επιβίωσης ταγμένα
αφημένοι μες την έλξη της λύρας
φασμάτων ερμηνεύουν παρτιτούρα

σαν το σύννεφο χαϊδεύει την συνήθεια
την βροχή κανείς δεν περιμένει
χωρισμένη μες τον κόρφο τους μια αχτίδα
δίνονται στο βάθος αγχωμένοι

συμμαζεύουν τα κομμάτια και ξεχνάνε
όλα ένα μες της μνήμης το κουβάρι
περισέματα αχρείαστα πετάνε
και κρεμάνε την συμπάθεια στο ζωνάρι

φαντασίωση ορμόνης οδηγεί
μες την γύμνια κρύβεται η ορμή
σε μια σύγχυση τον νου ποδηγετεί
σ’ ένα λάθος που το σύνολο διαιρεί

φοριαμός μαζεύει τα σκουπίδια
τα σωρεύει να κρατούν την ζεστασιά
σαν της θάλασσας τους μείνει η αλμύρα
θα δοθούν στης απουσίας την πυρκαγιά

Τρωγλοδύτες

γνωρίσματα της παρακμής
συνυπάρχουν με το ετερόβουλο
συνθήκες της υπομονής
εξοστρακίζουν το αρχέτυπο

παράγοντες που τους φοβάσαι
σημάδια που πρέπει να επουλωθούν
μέρη του Εγώ του σαν τα θυμάσαι
θεριά θα γίνουν, θ’ ανδρωθούν

θύλακες των προνομίων
διαλύονται μες την σιωπή
τ’ αποκαΐδια των προσωπείων
αποκαλύπτουν την αυγή

ζούσανε περίπλοκα
νεκροί στο πνεύμα, στην ψυχή
αποκομμένοι από το χώμα
γεμάτοι ύλη, απόλαυση κενή

θύλακες μικροβίων
αποσυντονίζουν
τους υπνοβάτες των προαστίων
αποπροσανατολίζουν

Λήθη

κραταιός ο αγκυλόδρομος κόσμος
μες την δύνη του παίρνει ευχές
Προμηθέας που δίνει την λάμψη
εξαρτήσεις που κόβουν πνοές

ποιοι χρωστούν; ποιοι περνούν το γεφύρι;
είν’ το φως που ανάβει φωτιές
μια φιλότητα φευγαλέα του Απρίλη
εκκολάπτει κρυμμένες ορμές

αφορμές δίνουν τώρα οι σκέψεις
αναλύσεις παλιών ποιητών
μ’ αν δεν σπείρεις δεν θα’ χεις να θρέψεις
τα παιδιά των δικών σου ιδεών

χαρισμένοι στου απείρου το θάμπος
κατακτήσανε την ξένη γή
όλα χάνονται στ’ αδιόρατο βάθος
φθείροντας την δική τους δια

επίσκεψη στον ζωολογικό κήπο

Νηνεμία χαράζει το κενό
νεφέλες που την κίνηση καταδικάζουν
πελάγους όραμα θα γίνει ορατό
ήχοι προστίθενται που την μνήμη αδειάζουν

ένας τροχός το αύριο προσκαλεί
σ’ ένα μυστήριο που την λύση του ζητάει
δίνει ονόματα στης μήτρας το γυαλί
την φλόγα μέσα του ανενεργή φυλάει

Μιλιούνια γίνονται, αρχίζουν να μιλούν
ομάδες κάνουνε, κάτι να τους κρατάει
φτάνουν στο πέλαγος κι αρχίζουν να κολυμπούν
κανείς δεν ξέρει, κανένας γύρω του δεν κοιτάει

στης αφρογέννετης τον καρπό θα εθιστούν
κι ο Ποσειδώνας με το συναίσθημα θα τους τραβάει
κοινωνικά συμβόλαια κι ελπίδες θα χτιστούν
νομής ψευδαίσθηση την ουσία τους θα μετράει

Την αποκάλυψη λίγοι θα γευτούν
λίγοι θα νοιώσουν πως κάποιος τους φυλάει
σ’ ένα παιχνίδι πως συμμετέχουν θ’ αντιληφθούν
ελευθερώνεται όποιος τον φόβο του θανάτου νικάει

Υπόγεια ρεύματα καθοδηγούν την απώλεια της μνήμης
Το κυνήγι αρχίζει

Ο χρόνος δεν έχει ηλικία

κλειδούχος της παρενέργειας οδηγεί το πλήθος
τον ακολουθούν τυφλωμένοι από του προβολέα το φώς
ξεχνούν την αρετή και το ήθος
λέξεις φιμωμένες κι όλα αυτοσκοπός

κορμοστασιά, το ύφος της φαιδρά στολίζει
βήματα ακούγονται, πού οδεύει;
κόντρα στον άνεμο την πνοή μοιράζει
χίμαιρα που με ζήλο περιοδεύει

κορμιά που δίνονται στου χρόνου την φθορά
αποδέχονται την ψευδαίσθηση που τους κρατά
φυλάνε κειμήλιο την συμφορά
σαν ηρωίδα της αποτείνουν προσφορά

χαρισμένοι στ’ άδυτο του προκαθορισμένου
ατελείς ενώσεις τους ψιθύρους προσπερνούν
ισορροπία, φυλαγμένο μυστικό, του χρόνου
προστιθέμενες εμπειρίες, νέες ιδέες αφαιρούν
της ασχήμιας οι χαρακιές μ’ ευφροσύνη κι ευφορία θ’
απαλειφθούν

δυνάμεις αντίρροπες γεννιούνται μαζί
η επιβίωση κι η αυτοκαταστροφή
μέση οδός η αρμονία
των αθανάτων η αμβροσία

Αμοιβάδα

Περιδίνηση που δίνει την συνέχεια
χαλαρότης προκαλεί την παρενέργεια
νοητή καταστροφή της ύλης
ψυχική εμπύρρωση της δύνης

κι είν’ η χαρά της νίκης τον σκοπό σαν επιτύχει
κι είν’ ο θρήνος, ο θυμός, ο έρωτας αν τύχει
χαλαρότης των δεσμών τον αντίποδα κατέχει
η απάθεια, το τέλμα την απώλεια παρέχει

προσκυνάνε το θείο μα την φύση του αγνοούν
αποδέχονται την μοίρα δίχως ν’ αναρωτηθούν
κερδισμένοι, χαμένοι, ποιος μπορεί να το πεί;
περιμένουν το τέλος για να δούν τι θα βγεί

στην αέναη μάχη της ψυχής και του νού
ποιος καλός; ποιος κακός; δεν μπορούν να το βρουν
φυλακίζει η ύλη; ή φυλάσσει το πυρ;
σαν ερώτημα μένει φιλοσόφων που αναζητούν

Αποκαθήλωση

Απενεργοποιείτε η μέδουσα των ημερών
χωρίς αντιπερισπασμούς δονείται ανεξέλεγκτα
χτυποκάρδια χειραγωγούν το αθόρυβο των αμνών
συνθήματα που δίδονται ως επιχειρήματα θέσφατα

Πολεμικές ιαχές ξυπνούν τις ρίζες
βλασταίνουν μπολιάζονται και σιωπούν
αποδίδουν την υπάρχουσα ηρεμία στις θύρες
εφιάλτες που ζήσαν ξαναγυρνούν

Χρώματα δίνονται στην περηφάνια
κοιτίδες γνώσης θα δοξαστούν
μύθος είναι μα φαίνεται φάρσα
σε νέα σύνορα θα χτιστούν

Στόχος οι άρχοντες κι οι καταιγίδες
μια προσευχή που λέγεται δίχως σκοπό
γεύονται αχόρταγα τις ηλιαχτίδες
σημαίες κυματίζουν κι είναι λαός

Χαρακτηριστικό όλων η απάθεια
συνυπάρχουν ακόλουθα
κι όταν σβήνει η μέρα χρήζουν τους βασιλείς

γιοσέμιτι

αντροδίαιτοι σ’ έναν δεκάρικο λόγο δοσμένοι
ευρεσίτεχνοι το μέλλον σχεδιάζουν
σε μια άκομψη εικόνα αναλωμένοι
γι’ απολεσμένο Είναι φρούρια χτίζουν
(και κρυφοκοιτάζουν)

οι την άγνοια κατέχοντες βροντοφωνάζουν
αλυχτώντας διώχνουν τα παράλληλα ως απατηλά
σ’ ένα αλώνι το ποίμνιό τους παρατάσσουν
κι ότι ξένο θα καεί στην πυρά
(και προστάζουν)

ερευνητές ανένταχτοι δοκιμάζουν
αδρεναλίνης οπαδοί, δίχως φραγμούς
όρια θαρρούν πως σπάζουν
κατορθώματα σε στίχους επικούς
(κι επιδεικνύουν)

παραπλανημένοι απ’ τον λήθαργο ξυπνούν
σ’ ένα θέατρο του παραλόγου αφορισμένοι
έξω απ’ τους κανόνες του παραπατούν
κι αισθάνονται διαρκώς πως είναι ατιμασμένοι
(και κρύβονται)

Οι τέσσερις δρόμοι της απαρχής
δομούνται στο επίπεδο της γης
ευ ω ετάχθη έκαστος δράττει
ηθοπλασίας όραμα το σύνολο συντάσσει
(και προχωρούν)

Στοιχεία
Χους - Ύδωρ - Αήρ - Πυρ
Σώμα - Ψυχή - Νούς - Αιθήρ

Συλλέκτης – Συντονιστής – Δημιουργός – Φιλόσοφος

Γένη
Βροττός - Άνθρωπος - Ήρωας - Βασιλιάς
Σίδηρος - Χαλκός - Άργυρος - Χρυσός

Δομή
Ένταση
Συχνότητα
Χροιά

ουρανοί

Επιταγή

Κάθε δύναμη εφορεύει από την πηγή που της δίνεται
Συνθηκολογούν όπως αφορίζουν το αδιέξοδο
Συνυπάρχουν με την δύναμη της αυτοσυντήρησης
Ποτέ δεν δίνεται η δυνατότητα της υπερβολής
Αυτήν αυθαίρετα την παίρνουν
κι υπερβαίνουν το ιδεατό του Υπάρχω
Συνωμοτούν με την ύλη
Αφομοιώνουν του πνεύματος την ανακολουθία
Συγκερασμός της ύπαρξης και του Είναι
Πάντα συνυπάρχουν
Μπορείς να το δείς;
πες μου μπορείς;
Κατήφορος
κατήφορος μωρό μου
Κατήφορος
Δίχως υπερβολές και χωρίς συνακολουθίες
Σ’ όλα η βαρύτητα
Και πιάσαμε πάτο
πάτο μωρό μου
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε κάποια στιγμή ν’ ανεβούμε
μόνο έτσι
Μόνο έτσι

Γνώριμα μονοπάτια περπατώ
Χτυπήματα
Συνυπάρχουμε

Στίγματα

Απορροφημένοι τελείως
τους ρούφηξε λέμε

η σάρκα
η έπαρση
η φιλαυτία
το ανάλαφρο κενό
η ανάγκη της παρουσίας
η απουσία του Εγώ
το λευκό στο υπάρχω

Κάθε πένα κι ένα ακούω
κάθε λύρα κι ένα κάγκελο
κάθε τοίχος κι ένα σκιάχτρο

Σωματική και ψυχική βία το ανυπάκουο

Σαν να ‘ταν χθές η αρχή
σαν να ‘ταν σήμερα η αρχή

Στου κύκλου την θαλπωρή το κούρνιαγμα
στην ηδονή του νου το σχέδιο της απόδρασης
που όμως το καίει η φωτιά της ατολμίας
κάθε φορά
Έτσι απλά

Λανθάνον νούς

συνακόλουθα με την εγρήγορση θα τα κάνει
την δόμηση αυθύπαρκτη

Σκουντάνε να περάσουνε

Θυμός

συσσωρευμένη απέχθεια
κι ανικανοποίητες υπόνοιες
κόλαφοι που υποτιμούν το υγιές Εγώ

Ξάφνιασμα

φαντάσματα ξυπνούν
χτίζουν αυθαίρετα όνειρα
προπαγανδίζουν την επέλαση
προβοκατόρικες ανασφάλειες προελαύνουν

χάθηκε η παρτίδα

κι η κοσμογονία υποχωρεί στο άβατο
στης αυτοκαταστροφής τον βωμό θύει
στης ψευδαίσθησης το είδωλο ικανοποιείται

Παιχνίδι εντυπώσεων

όρια

ευτελισμός

άλγος

όχλος

αυτοκαταστροφή

Ανασυγκρότηση των δυνάμεων
εμπιστευόμενοι την μέριμνα της ύλης
και τους συμπαντικούς νόμους

Πίστη στην ύπαρξη
και την αναγκαιότητά της

Θερίζεις την σπορά σου
ενδυόμενος με την υπομονή
και την προσφορά της νομοτέλειας

Άπλετος χρόνος ορίζει την ατραπό
που κλώθει το υποσυνείδητό σου

Η ευφορία της ανεκτικότητας του διαφορετικού
έρχεται με την διάκριση της ύβρεως και της δίκης

Ο κουρνιαχτός της αναδόμησής σου
παρέχει την κατανόηση της ισορροπίας και της αρμονίας

ψυχή

νόηση

ενσωμάτωση

απέραντο

νοσταλγία

Η χρονομηχανή του αβέβαιου

φυσική ροή των πάντων
αλληλένδετα κατευθύνονται
χωρίς περιστροφές κι απουσίες
τα είδωλα αντικρίζουμε
η στατικότητα δεν υπάρχει
κι ο λόγος είναι η αιτία
και το πρέπει η νομοτέλεια
όχι η υποταγή αλλά το ξέρω
όποιος γνωρίζει την διαφορά ενυπάρχει
Οι πιθανότητες του τυχαίου είναι ανύπαρκτες
ότι δίνεται έχει συμφωνηθεί
ότι απουσιάζει δεν χρειάζεται
κι όλα στον χρόνο τους
όλα στην ώρα τους

Παράγωγα
μπορούν ν’ αφοσιωθούν, ν’ αφομοιώσουν
μα πάντα το σήμερα νικά το χθές
μπορούν να δοθούν, ν’ αφομοιωθούν
μα πάντα το αύριο γελά το χθές
αποτυπώνεται η εικόνα στο παρελθόν
κι ότι σ’ αυτό έχει χαθεί
στο μέλλον υπόσχεται να δοθεί
κι ότι σ’ αυτό έχει κερδιθεί
στο μέλλων υπόσχεται να διατηρηθεί

εκ του μη όντως

χωρίζονται σ’ απόκρυφες καλύμπρες
ασύμβατο;
όλα μπορούν να συμβούν στην πράξη
φορτισμένη η όραση και το θέρος
πάντα υπάρχει το ασύμβατο
χτυπημένος νους σ’ ασύμμετρους ήχους
χαραμίζει, μοιράζει, εξαϋλώνει το παν
το τώρα είναι που μετράει
μα το τώρα δεν υπάρχει, δεν μετριέται
φτάνει απέναντι στ’ άδυτο της καταστροφής του
χαρίζει την ύπαρξή του στο μεθύσι
μιλάει
μα δεν υπάρχει
είναι το είδωλο του αύριο, του χθές
υπάρχει
δεν συνδέεται με την δύναμή του, χαρίζεται
φτάνει στο άπειρο που είναι περατό
και τώρα φτάνει στα όριά του
Όλα υπάρχουν
συμφραζόμενα

Μοράβια

Κάνοντας το φεγγάρι ορατό την μέρα
θα γευτείς το αδύνατο και φυσικό συγχρόνως.
Πάντα δίνεται η δυνατότητα να το κάνεις
ποτέ δεν το αντιλαμβάνεται κανείς
Αν δώσεις την κίνηση…….όχι την σκέψη,
τότε κερδίζεις το δώρο.

Βέβαια αυτό είναι δύσκολο.
Θέλει υπομονή ν’ ανεχτείς το δώρο,
μπορείς να το υποψιαστείς
και να το φανταστείς
και να προχωρήσεις στο βάθος.
Φυσικά σου δίνεται η ευκαιρία άδολα
κι άδολα πρέπει να την αποδεχτείς.

Εξ’ αίφνης

Διατήρηση των δεδομένων, της κίνησης
Μια ταλάντευση που σε κρατά σε ισορροπία
Η απουσία της στασιμότητας επιβεβαιώνει το μετά
Η ύπαρξη της επανάληψης περιχαρακώνει τις αξίες

Χρειάζεται να ξεφύγεις και να υποκύψεις συγχρόνως

Υπάρχει βέβαια η δυνατότητα της επανεκκίνησης
Αλλά αυτή βασίζεται πάντα στις αρχές που έχεις εδραιώσει
από προηγούμενες εμπειρίες,
Δεν υπάρχει παρθενογένεση,
Αλλιώς όλο αυτό θα ήταν άσκοπο
Κι οτιδήποτε έρχεται σ’ αντίθεση μ’ αυτές τις αξίες
γίνεται βραχνάς, προκαλεί δυσφορία, κακοφανισμό.
Όσο όμορφο κι αν το φαντάζεσαι

Αν όμως χάσεις την συγχρονικότητα
αυτή δεν επανέρχεται
Σ’ αυτό συμβάλει η υπερβολική ταχύτητα που αναπτύσσεται
με τα απανωτά χτυπήματα σε συνδυασμό με το παράδοξο που βιώνεις για κλάσμα του δευτερολέπτου
Και τότε είσαι άλλος
Και τότε το βιώνεις ως θεατής
Κουβαλάς όμως τις αναμνήσεις σου
οπότε το νοιώθεις μεν μα δεν σε χειραγωγεί

Κι όλα αυτά στην ίδια ζωή
Το μετά δεν το ξέρω
Κανείς δεν το ξέρει (;)

Ό Πάνας

Μονεμβασιάς μονοπάτι
κι όλα χύμα στο κύμα
δυνατή βροχή στον ήλιο
όλα τα ξεπλένει
όλα φωτισμένα
Κινούνται καυχώμενα
έχουν εξαγνιστεί και δίνονται
παρθένες την ώρα κοιτάνε
που θα δώσουν την ομορφιά;
την κρυμμένη τους.
Όλα προσπερνάνε την άνοιξη
βαίνουν ολοταχώς για το φθινόπωρο
Καρικατούρες μες τις σκιές της βροχής
δεσμεύονται για να κρατηθούν
Κι όμως κάπου υπάρχει το αύριο
Φαίνονται όλα τόσο ασήμαντα
μα καθένα την σημασία του.
Προσευχή στο απύθμενο βάθος
βυθός που παραφυλάει
αλλήθωρος
συνέχεια στο επαύριο
πρέπει να υπάρξει
αλλιώς χάθηκε και το σήμερα
κι όλα μάταια κι άσκοπα
Κάποιοι διηθούν την ύπαρξη
μα μόνο το σύνολο μετρά
πρέπει να βαδίσεις
να νικήσεις
Να περάσεις απέναντι
Τίποτε απόμακρο
τίποτα φτιαχτό
Όλα αγνά και ήμερα
Κάποιος βαδίζει σιμά σου
και τότε νοιώθεις την ανάσα
την ψυχή
Τότε τα νοιώθεις όλα
Το μοιραίο είμαστε εμείς
εμείς και το αύριο
Κι η αγάπη, ο έρωτας
όλα μια συναυλία
του απόκοσμου
Όλα οδηγούν εδώ
στην θάλασσα…..
όλα οδηγούν εδώ
στο συναίσθημα

Αυτούσιο

καλλιεργούν τις δυνάμεις δίνοντας,
αποχωρισμός
φαρμάκι φαίνεται να στάζει,
απουσία
κι όλ’ αυτά τόσο απόμακρα,
τόσο οικεία
συννεφιασμένη η ανθρώπινη φάση,
με το ασυνείδητο
Κι όμως υπάρχει, δίνεται, χαρίζεται
γιατί χαρίζεται;
γιατί τόσο συχνά;
χαλαρότης των μέσων,
αυτεξούσια υπάρχει μέσα μας,
συνειδητά δίνεται,
ασυνείδητο φαίνεται,
βιασμός φανταστικός δείχνει,
αφήνομαι!

άγγελοι

Φοίνιξ

χτύπα το νερό
άστο να σ’ αγκαλιάσει
γεύσου το
χάραξε πορεία
και χτύπα το νερό

πάτα την γή
γίνε ιστίο που ενώνει
κοίταξέ την
ανυπόδητος
και πάτα την γή

νιώσε τον άνεμο
άστον να σε διαπεράσει
οσφρίσου τον
γυμνώσου
και νιώσε τον άνεμο

μην φοβάσαι την φωτιά
πλησίασέ την
ψηλάφισε την
δέξου να σε διαλύσει
και μην φοβάσαι το μετά

το στέρφο τώρα δεν μετρά
ακολούθα το ταξίδι των αισθήσεων
μπορείς;
μπορείς
θέλεις;
κάντο

περισσεύουν οι επευφημίες
αν την ύλη πρέπει να γνωρίσεις
ο δρόμος της νόησης είναι σιωπηλός
και της αναγέννησης μοναχικός
Οδυσσέας

Ψίθυροι

κάθε μέρα που περνά
χρήζει κι έναν βασιλιά
μα δεν ξέρει, δεν νογά
πως υπάρχει στην σκιά

νοιώθει εξάψεις, δυσφορία
πως του λείπουν τα στοιχεία
θέλει να φύγει απ’ την πορεία
που του τάζουν μεγαλεία

μες την ομίχλη προχωρά
κι όμως βαδίζει με σιγουριά
τις κακοτοπιές σαν προσπερνά
τότε τις βλέπει, μα δίχως φόβο τις κοιτά

κρύβεται γιατί φοβάται
τι κρατάει; αναρωτάτε
μες την στάχτη του κοιμάται
ποιο το τάμα; δεν θυμάται

την στιγμή του περιμένει
δίχως να ξέρει τι του μέλλει
το παρελθόν και το παρόν τι έχει φέρει;
κανείς, ούτε κι αυτός το ξέρει

κι όταν το τέλος του προκάλεσε να συναντήσει
τον σταματήσαν, μα ποιοι; και γιατί;
τότε το νόημα θέλησε ν’ ανακαλύψει
μα ξαναβρέθηκε στην αρχή

των αισθήσεων η ταχύτητα μεγάλη
σε δυό τόμους την μνήμη τους μοιράζει
στις αναμνήσεις που εκούσια μηρυκάζει
και στο προαίσθημα που μοιραίο ονομάζει
διαρροή

Αποκρυπτογράφηση

αλλοτινό το πέρασμα
κτίσμα το καρφί που θέλγει
κρατάει την ισορροπία
αντέχεται η παρουσία

βλαστήμια η αποδοχή
αγώνας, μετά παραδοχή
αλλού είναι το μυστικό

δεν είναι η επιβίωση
δεν είναι το κιτς και γκλάμουρ
δεν είναι η επιβολή
δεν είναι το χρώμα, το λαχούρι

αλλού είναι το μυστικό
η αλήθεια καλά κρυμμένη
έχει ειπωθεί, την κοιτώ
διάσπαρτη είναι, περιμένει

κι αυτός που την καπηλεύεται
κι αυτός που την ερμηνεύει
κι αυτός που την εμπορεύεται
αυτός μου την παρέχει

Λεηλασία

περίμενε να ‘ρθεί το πρωινό
μα την πόρτα μην ανοίξεις
είναι που θα ‘ρθει όλο το χωριό
για να κλέψει αυτά που ‘χεις μαζέψει

μες το όνειρο βαδίζουνε οι λάμψεις
και χωρούν σε μιάς αχτίδας την δομή
κι ότι έγραψες ευθύς αν διαγράψεις
καλωσόρισες στην φωτεινή διαδρομή

τα χτυπήματα δεν είναι αληθινά
είναι εικόνες που δοθήκαν δίχως πτώση
ιδεογράμματα που κρύψαν την χαρά
είναι εσθήτες που καλύπτουνε την γνώση

στων θεών το μονοπάτι σαν βαδίσεις
με μια ανάσα να περάσεις τα βουνά
γώρτυνο δεσμό θα συναντήσεις
που κρατούν των απογόνων τα παιδιά

«κοντά στην απομακρυσμένη κοιλάδα
απλώνεται το μονοπάτι της δάφνης»